Havaların ısınmasıyla birlikte televizyonlarda, gazetelerde tatil köylerinin, otel ve pansiyonların reklamlarından geçilmiyor. "Her bütçeye göre tatil", "Kredi kartına 12 ay taksitle tatil..." Adeta halkla alay ediyorlar. Halk günlük yaşamını sürdüremezken, "paran yoksa da sorun değil, tatil yaptıran kredi kartı var" diyorlar. Seni borçlandırarak aylar sonraki emeğini dahi ipotek altına alıyorlar. Onların empoze ettiği gibi düşüneceksin, onların istediği gibi yaşayacaksın, onların istediği gibi tatil yapacak, onların istediği gibi eğleneceksin...



Bujuvazi bir çok konuda olduğu gibi tatil konusunda da düşüncelerimize öylesine hükmetmektedir ki, adeta kişinin kendi iradesi, düşüncesi yoktur. "Kredi kartına 12 ay taksitle tatil"... Reklamlarla tatil yapmak adeta mutlaklaştırılmaktadır. Bu ilanda olduğu gibi, maddi olanaklar el vermiyorsa da binlerce insan kendini tatile gitmek zorunda hissediyor. Tatile gidememeyi bir eksiklik olarak görüyor. Bir dünya borcu olmasına rağmen çekinmeden kredi kartına borçlanarak tatile gidebiliyor. Gidemezse onun "eksikliğini" yaşıyor. Burjuvazi "tatil yapmayı" adeta mutlaklaştırıyor.

"Bir yıl çalışmanın stresini atın" diyor. "Dinlenin", "beyninizi boşaltın" diyor. Bir hafta çalışın bir gün aksırıncaya, tıksırıncaya kadar yiyin, için, eğlenin" diyor. "11 ay çalışın bir ay tatil yapın" diyor. Daha doğrusu bizim tatil yapmamız, dinlenmemiz, eğlenmemiz, onların umurunda değil. Onların derdi 1 hafta çalıştığımızı bir günlük hafta sonunda, 11 ay çalışıp dişimizden tırnağımızdan artırdığımız parayı 1-2 haftalık tatilde geri almaktır. Bunu yaparken de tüketim kültürüne dayanan kendi anlayışını dayatmaktadır.

Böyle bir tatil anlayışımız olamaz. Daha doğrusu yaşamın tatil üzerine şekillendirilmesi kabul edilemez.

Tatil bir intiyaç mıdır? Evet bir ihtiyaçtır. Bir hak mıdır? Evet, tatil bir haktır.

Sosyalist ülkelerde tüm işçilerin tüm halkın tatil yapma hakkı vardır. Halk Anayasası'nda konuyla ilgili bölümde şöyle yazmaktadır: "Dinlenme, her çalışan için bir haktır. Tüm çalışanlar için tatil olanakları yaratılmasının, işgünü süresinin günün şartlarına ve işin niteliğine göre en aza indirilmesinin koşulları sağlanır."

Fakat, birincisi, insanların büyük çoğunluğunun asgari ücrete mahkum edildiği, işsizliğin, açlığın, yoksulluğun hat safhaya çıktığı bir ülkede bunu da mutlaklaştıramayız. İkincisi, burjuvazinin bize dayattığı tatil anlayışına mahkum değiliz. Kendi mütevazı ölçümüzde tatil yapma olanaklarını zorlayabiliriz. Ancak, burada da temel sorun "nasıl bir tatil" anlayışıdır?

Bize empoze edilen çerçevede bir tatil mi? Yoksa halkın kendi gelenekleri içerisinde, kendi ihtiyaçlarımız temelinde bir tatil mi?

Bize dayatılan tüketim kalıpları içerisinde, bize dayatılan eğlence biçimleri içerisinde bir tatil mi, yoksa kendi yaratıcılığımız, kendi üretkenliğiniz, kendi kültürümüz ve geleneklerimizle şekillendireceğimiz bir tatil mi?

Yürüyüş