"Bana getirilmişti.
Kırdım. —
Nasıl oldu bilmiyorum: galiba sallantılı, dengesiz bir yere koymuşum, yeterince dikkat etmeden; sonra, ters bir hareket etmişim — düştü, kırıldı...
Yeterince düşünmemiştim üzerinde, demek.
Elimdeki, artık, birkaç iri parça ile birsürü ufacığıydı; bazısı, neredeyse, kırıntı, kıymık — öyle, dağılmış duruyordu...
Tek tek bir yere topladım hepsini: Yok olmamalıydı.
Gittim, uygun bir zamk aldım.
Geldim, hepsini bir kağıt üzerinde düzenleyerek, biraraya getirmeğe başladım: şu parça, buna uyuyor mu; ya, bu, şuna...
Zamanla, parçaların kopma noktalarındaki dokularının; ve zamkın, tutma ve yapıştırma niteliklerini, öğrendim.
Bazı parçalarsa yapıştırılamayacak kadar ufaktı; onların bulunmaları gereken yerlerde boşluklar oluştu.
Tek tek yapıştırdım, yapıştırabildiklerimi. Çok uğraştım.
Sonunda ortaya aslının eğri-büğrü bir simgesi gibi bir şey çıktı — ve, şu tümce:-

Dikkatsizlik ederek düşürup kırdığın — sevdiğin kişinin izlerini taşıyan; senin için değerli— bir nesneyi, parçalarını tek tek toplayip, dikkatle —saatlerce uğraşarak— özel olarak aldığın zamkla yapıştırip, ortaya, orası burası eksik-gedik, yamru-yumru bir şey çıkar— ama eskisinden de daha değerlidir artık; çünkü, şimdi, senin izlerini de taşıyordur.

Başka bir şey yapamazdım."

Kendin olmayı yeniden öğrenmen gerek -- yılar yılı unuttun onu yalnızca: Bunu da "koşullar"a, "hayatın akışı"na, "sorumlulukların"a falan bağlamaya kalkışma -- bahane bulmaya çalışma: Sendin, sendeki asıl senin anlamını, önemini, değerini gözardı eden : korkaklıkla işin kolayına kaçan...
O işte şimdi hesabını soruyor o sahici senin, senden : ne yaptın sen sana?!...

....içimde bir yengeç var.

İçimdeki en kuytu kavukta yaşıyor olmalı;
oradan seyrediyor herhalde her yaşadığımı.
Ancak arada bir hissediyorum: hep orada...

....Bana direnir çoğunlukla -dolambaçlı yollarla karışır
yaptıklarıma, ket vurur. Bir yolunu bulup yaptıklarımı engeller;
Yapacaklarımı belirlemeğe çalışır.
Bunun temelinde benim ile uyum içinde olmaması yatsa gerek.
Benim yaptıklarım aykırı geliyor olmalı ona.

Sanıyorum benden pek hoşnut değil.
En çok dayanamadığı da, benim, devinimsiz,
eylemsiz kaldığım zamanlardaki halimdir..
-( gün olur, hiç bir şey yapmak gelmez içimden;
ya da: hiçbir şey yapmak gelir..
-öyle, bir köşeye oturur, saatlerce,etrafıma bakınırım,
- seyrederim... Kafamdan bin türlü imge, tasarım, düşünce,
-öylesine, gelişigüzel- geçip durur...

zaman da geçer ya, öyle-

aldırmam...), bu durumlarda, içimde,kocaman kıskacının
çat-çatını, sert ayaklarının yan yan eşelenen
öfkeli katırtısını duyarım. "Yürü git !", der bana;
ama ben kalakalmış olurum. Dinlemem onu; belki ,
dinlemek elimden- içimden- gelmez.

...içimde bir yengeç var.

Benden hoşnut olmadığı gibi, dünyadan da hoşnut değil
--benim dünyamdan...
Hep aykırılıklar yaşıyor bu dünyada.
Hep çelişkiler...
Çok acı çekiyor olmalı--kendi yerinde bu denli aykırı, yaşadığı
dünyaya bu denli yabancı olmakla...

nereden çıktın şimdi
ufacık deniz kabuğu :
beyaz-yeşil pırıltılı büklümler
yeşil-kara girintili görülmezlikler
neler anımsatıyor
bana -- yeşillikler içinde
delikler
ne soluklar geçirdi kim bilir
ne iç çekişler
ne sular, ne mavilikler
çiçekler --
neler : neler anımsatıyorsun
bana -- yeşillikler içinde.

nereden de çıktın şimdi.

Yorgun musun ?
Yattın mı ?
Uyu—
Düşünme beni.
Ben ki
Hiç düşünülmedim senden önceleri.

Senden öncesi:
Düşüncesi kızgın kumlara serpilen
Azgın yellerle savrulan
Bir damla gibi—
Bir söz gibi:
Sağır kağıtlara serilen
Sessiz dudaklardan dökülen.

Ben, zaten
Hiç söylenmedim ki senden öncesi.
Uyu artık—
Söyleme beni.

Yattın mı?
Yorgun musun?
Biraz kıpırdasan uyumadan önce—
Bilemesen
Nereye koyacağını ellerini,
Biraz oynatsan bileklerini
Düşünürken beni
Uyuyamadan önce—
Bilsen
Nasıl özlediğimi ellerini
Bileklerini.

Orada
beni düşünüyorsun
Hissettim bunu:
Bir şiddetli rüzgar gibi
aşarak tepeleri
geçerek boğazları
ulaştı buraya
geldi dokundu bana
düşünmen beni.

Orada
beni düşünüyorsan
hissetmelisin bunu:
Bir rengarenk ışın gibi
aşarak tepeleri
geçerek boğazları
ulaşmak oraya
gelip dokunmak istiyor sana
düşünmem seni.

O.Aruoba

geceyi düsleriz gündüzken,
geceyken de gündüzü
yitirebileceklerimiz yitiktir
onlardan uzaktayken ama
özleriz döneriz yeniden
yitirmeden
yitirebileceklerimizi
yitiremediklerimize.
yitirebilirdik,deriz;
ama yalnızca bir fiil cekimi bu-
tutsaklıklara baglamısız özgürlügümüzü.
gündüz yarasalarıyız biz.

Oruç Aruoba

ölüm yaşamdan daha belirgindir.
ölüm yaşamdan daha kesindir.

yaşam belirsizdir; oysa ölüm,
belirgin ve kesindir.

hep bir süreç olan yaşam, ölüm anında,
sonunu değil, sonucunu bulur: ölüm
yaşamın sonucudur - kişinin nasıl bir
yaşam yaşadığı, öldüğü ölümden bellidir.

ölümü bilen, onun bilincinde olan bir yaşam,
yaşam sürecinin her anında ölümü yaşama katarak,
yaşamı bilinçli kılar - ölümü yaşamdan koparmadan,
ama ölümün yaşamı kaplamasına da izin vermeden,
ölümü, her an, yaşam kılar.

Oruç Aruoba

• • Ateş, bir kez yanmağa başlayınca, senin denetiminden çıkar gibi olur _ama unutmamalısın ki, kendi haline bırakılan ateş, gerçi, koşullar uygunsa, harlar; ama kısa zamanda, yakabileceklerini yakarak, tükenme sürecine girer: Ateşin ilk niteliği yayılmaksa, son niteliği de, tükenmektir.
    Bu yüzden, ateşini ’beslemen’ gerekir: tam zamanında, tam yerine, yeni yanacak odunlar koyman; belirli bir yanı tükenmeğe yüz tutmuş odunları birbirlerine göre çevirmen; yanamayarak tütmeğe başlamış odunları yanabilecekleri bir konuma getirmen _bir sürü düzenleme, ayarlama…
    "Ateşini kendi haline bırakamazsın" — bırakırsan, tükenip söner…
    "Ateşinden" sorumlusun.
    
    "Yakın"

"bugün buradayım.
3 saat evvel yoktum.
başka bir gezegenden
buraya "düştüm"

__oruç aruoba--ile