Yol, kendine bir yer bulamamış
kişinin özlemidir. Kendi yerini
yerleşiklikte
bulamayan kişi,
onu yolculukta arar. Nasıl, bir
yer, bir yolun başı ya da sonu;
bir yol da, bir yerden önceki ya da
sonraki
bir durumsa kişinin durumu da,
hep, öyle, ya da,
böyledir. Yerini yitiren kişi,
yola çıkmak zorundadır.Yola çıkan
kişi, yeni bir yer arıyordur.
Buğu, aslında, heryerdedir
göremeyen,
sensindir.

"Kendime ait bir hayat istediğimi anladım. Sadece bana ait bir hayat. Acıların, düş kırıklarının, korkuların, olması gerekenlerin, adanmışlıkların, başkalarının kurallarının yönetmediği bir hayat. Pişmanlık gibi değil. Gitme zamanının geldiğini nasıl anlayabilir insan. Nasıl anlatabilir. Yalnızlığı özlüyorum, yüzümde gölgeler olmadan yaşamayı. Önceleri çok korktum. Hala bazen korkuyor olsam da, usulca fısıldıyorum kulağına aslında her şeyi. "İçimi sızlatacak kimse kalmadı içimde"

___Oruç Aruoba

"Sen:
Kısık sesimin özlediği
serin tını.
Kırık sesimin istediği
dingin tını.
Bezgin sesimin beklediği
gergin tını.

Varsın
geleceksin."

o.aruoba

"Güzeldi ve değerliydi yaşadıklarımız; kendilerine layık birer yer bulacaklar ikimizin de yaşamlarında: ..."


o.aruoba (ile)

"yaşarken, sürekli, düştüğünü göreceksin
çeşitli yüksekliklerden çeşitli derinliklere...

yaşamın düşüşün olacak
yaşarken, düşeceksin..."

___oruç aruoba

"bak
denizdeyim :
bırak güvercini
uçsun --
uzat elini
dokunsun."

___o. aruoba-ol'an

Garip bir düşünceydi:-

"Acaba kaç kişinin aklından -arada bir de olsa- geçiyorsun?" diye sormaya kalkışmıştım, kendi kendime; biraz da alaylıca -yanıt hemen geldi: "Senin aklından geçen kaç kişi varsa, o kadar!-

-Ama, o, öteki düşünce, gelip, saplandı beynime:-

"Bir eksiğiyle"...

Sen-

"İçimde bir şeyler koptu" demiştim - sonra,

"İçimde bir şeyler kırıldı"...

"Umarım beni zorlamazsın - ne haltedebileceğimi ben de bilmiyorum; ama,

k ö t ü bir halt edebilirim, rahatlıkla...!" diye seslenmiştim sana:-


Uzaktaydın; beni aramıyordun; ben de ne yaptığımı bilmiyordum - seni

bırakmaya hazırlamağa çalışıyordum, kendimi.

"Anlamayacaksın—
Çünkü, işte, temiz değilsin ki…
Ne çok yalan barınıyor oranda-buranda— ne çok sahtelik…
Ne çok sensizlik— sende…
Ne çok sensizsin sen—
ne çok sensiz sen…
Şimdi işte— olanak: sen ol sen."
___o.aruoba

"Bana getirilmişti.
Kırdım. —
Nasıl oldu bilmiyorum: galiba sallantılı, dengesiz bir yere koymuşum, yeterince dikkat etmeden; sonra, ters bir hareket etmişim — düştü, kırıldı...
Yeterince düşünmemiştim üzerinde, demek.
Elimdeki, artık, birkaç iri parça ile birsürü ufacığıydı; bazısı, neredeyse, kırıntı, kıymık — öyle, dağılmış duruyordu...
Tek tek bir yere topladım hepsini: Yok olmamalıydı.
Gittim, uygun bir zamk aldım.
Geldim, hepsini bir kağıt üzerinde düzenleyerek, biraraya getirmeğe başladım: şu parça, buna uyuyor mu; ya, bu, şuna...
Zamanla, parçaların kopma noktalarındaki dokularının; ve zamkın, tutma ve yapıştırma niteliklerini, öğrendim.
Bazı parçalarsa yapıştırılamayacak kadar ufaktı; onların bulunmaları gereken yerlerde boşluklar oluştu.
Tek tek yapıştırdım, yapıştırabildiklerimi. Çok uğraştım.
Sonunda ortaya aslının eğri-büğrü bir simgesi gibi bir şey çıktı — ve, şu tümce:-

Dikkatsizlik ederek düşürup kırdığın — sevdiğin kişinin izlerini taşıyan; senin için değerli— bir nesneyi, parçalarını tek tek toplayip, dikkatle —saatlerce uğraşarak— özel olarak aldığın zamkla yapıştırip, ortaya, orası burası eksik-gedik, yamru-yumru bir şey çıkar— ama eskisinden de daha değerlidir artık; çünkü, şimdi, senin izlerini de taşıyordur.

Başka bir şey yapamazdım."

___o.aruoba__